jump to navigation

Τα τρία μέρη του εγκεφάλου μας: Σκέφτομαι-Πράττω-Είμαι Οκτώβριος 16, 2012

Posted by Dimitra Zervaki in Uncategorized.
Tags: , , , , ,
comments closed

Έρευνες που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία του εγκεφάλου επιδεικνύουν ότι έχουμε γεννηθεί για να μαθαίνουμε και αυτό το κάνουμε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Όμως πώς μαθαίνουμε και γιατί μαθαίνουμε; Για να εξελισσόμαστε, να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη της κοινωνίας στην οποία ζούμε. Η αλλαγή αποτελεί προϋπόθεση για την εξέλιξη. Αφορά στο να «ξε-μάθουμε», στο να πάρουμε την απόφαση να μην σκεφτόμαστε, λειτουργούμε ή νιώθουμε με το γνωστό μέχρι τώρα σε μας τρόπο. Και αυτό απαιτεί το «κλάδεμα» των συνάψεων του εγκεφάλου μας έτσι ώστε να αναπτυχθούν νέοι. Απαιτεί να «ξεχάσουμε» τη συναισθηματική κατάσταση η οποία έχει γίνει μέρος της προσωπικότητάς μας και στη συνέχεια να επαναπρογραμματίσουμε το σώμα μας ώστε να λειτουργεί μέσα σε ένα νέο συναισθηματικό πλαίσιο, με ένα καινούριο μυαλό.

Η νευροεπιστήμη έχει αποδείξει ότι οι άνθρωποι έχουν τρεις εγκεφάλους οι οποίοι μας επιτρέπουν να σκεφτόμαστε, να πράττουμε, να είμαστε. Το τμήμα του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη σκέψη, την αντίληψη, τη γλώσσα και την απόκτηση γνώσεων είναι  ο νεοφλοιός-neocortex. Κάθε φορά που μαθαίνουμε κάτι καινούριο δημιουργούμε μία νέα σύναψη στο εγκεφαλικό αυτό τμήμα.

Το θέμα όμως δεν είναι μόνο να μαθαίνουμε αλλά να χρησιμοποιούμε αυτά που μάθαμε, να τα κάνουμε κτήμα μας έτσι ώστε να αποκτούμε συνεχώς νέες εμπειρίες και να εξελισσόμαστε. Οι εμπειρίες πλουτίζουν τον εγκέφαλό μας γιατί στο πλαίσιο αυτών και οι πέντε αισθήσεις μας προσλαμβάνουν νέα στοιχεία από το περιβάλλον, και προκαλούν μία νέα οργάνωση των νευρώνων ώστε εκφραστεί αυτή η νέα εμπειρία. Τότε είναι που ενεργοποιείται ο δεύτερος εγκέφαλός μας, το μεταιχμιακό σύστημα-limbic brain που ελέγχει συναισθηματικές και συμπεριφορικές δραστηριότητες. Τη στιγμή που ξεκινούμε να αλλάζουμε τη συμπεριφορά μας και αρχίζουμε να έχουμε νέες εμπειρίες, πρέπει να μάθουμε το συναισθηματικό μας σώμα αυτό που έχουμε καταλάβει σε νοητικό επίπεδο. Σ’ αυτή τη φάση αρχίζουν και δουλεύουν ταυτόχρονα δύο εγκέφαλοι. Δεν αρκεί όμως να ζήσουμε τη νέα αυτή εμπειρία μία φορά. Πρέπει να την επαναλαμβάνουμε συνεχώς ώστε να την απομνημονεύσουμε. Πρέπει σε ένα νευροχημικό επίπεδο να κάνουμε το μυαλό μας και το σώμα μας να μάθουν το ίδιο πράγμα.

Όταν συμβαίνουν όλα τα προαναφερόμενα τότε μεταφερόμαστε σε μία νέα κατάσταση του είναι μας, σε έναν νέο τρόπο να ζούμε, να αντιδρούμε, να μαθαίνουμε.  Όταν βρισκόμαστε σε μία τέτοια κατάσταση, τότε οι σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας ευθυγραμμίζονται με βάση τη νέα ιδέα-αντίληψη και ενεργοποιείται η παρεγκεφαλίδα, το κέντρο της μνήμης, το οποίο μας δίνει τη δυνατότητα να «θυμόμαστε» τη νέα αυτή κατάσταση-συνήθεια και έτσι να λειτουργούμε με έναν νέο τρόπο ασυνείδητα.

Το τρίτο μέρος του εγκεφάλου μας, ο ερπετικός-reptilican εγκέφαλος, είναι η βάση του υποσυνείδητου και σχετίζεται επίσης με τα ένστικτα και τη θέλησή μας για επιβίωση. Προσλαμβάνει  πληροφορίες από τους δύο άλλους εγκεφάλους και παίζει βασικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων όταν δεν μπορεί ο νεοφλοιός να ανταπεξέλθει με τη λογική.

Σας παραθέτουμε ένα ενδιαφέρον βίντεο όπου μπορείτε να δείτε πώς ακριβώς συντελούνται οι αλλαγές σε εγκεφαλικό επίπεδο με βάση τις έρευνες των νευροεπιστημόνων.

Μπορείτε επίσης να παρακολουθήσετε ένα ακόμα βίντεο που παρουσιάζεται στο άρθρο «Η Θεωρία των Πάντων-Athene’s Theory of Everything»

Δήμητρα Ζερβάκη, ΕΜΒΑ, PMP

Πηγές: http://www.drjoedispenza.com,  http://tedxtacoma.com

Advertisements

Big Thinkers: Howard Gardner on Multiple Intelligences Μαρτίου 14, 2011

Posted by georgekiriakidis in Uncategorized.
Tags: , , , ,
comments closed

Howard Gardner is the John H. and Elisabeth A. Hobbs Professor in Cognition and Education at the Harvard Graduate School of Education. He also holds positions as adjunct professor of psychology at Harvard University, adjunct professor of neurology at the Boston University School of Medicine, and chairman of the steering committee of the graduate school’s Project Zero.

He has written twenty books and hundreds of articles and is best known for his theory of multiple intelligences, which holds that intelligence goes far beyond the traditional verbal/linguistic and logical/mathematical measurements. Here he discusses student-directed learning, multiple intelligences, and a different approach to assessment.

1. On the importance of engaging students actively in what they are studying.

We have schools because we hope that some day when children have left schools that they will still be able to use what it is that they’ve learned. And there is now a massive amount of evidence from all realms of science that unless individuals take a very active role in what it is that they’re studying, unless they learn to ask questions, to do things hands on, to essentially re-create things in their own mind and transform them as is needed, the ideas just disappear. The student may have a good grade on the exam, we may think that he or she is learning, but a year or two later there’s nothing left.

2. On the characteristics of student-directed learning.

If, on the other hand, somebody has carried out an experiment himself or herself, analyzed the data, made a prediction, and saw whether it came out correctly, if somebody is doing history and actually does some interviewing himself or herself — oral histories — then reads the documents, listens to it, goes back and asks further questions, writes up a paper. That’s the kind of thing that’s going to adhere, whereas if you simply memorize a bunch of names and a bunch of facts, even a bunch of definitions, there’s nothing to hold on to.

3. On the theory of multiple intelligences.

The idea of multiple intelligences comes out of psychology. It’s a theory that was developed to document the fact that human beings have very different kinds of intellectual strengths and that these strengths are very, very important in how kids learn and how people represent things in their minds, and then how people use them in order to show what it is that they’ve understood.

If we all had exactly the same kind of mind and there was only one kind of intelligence, then we could teach everybody the same thing in the same way and assess them in the same way and that would be fair. But once we realize that people have very different kinds of minds, different kinds of strengths — some people are good in thinking spatially, some in thinking language, others are very logical, other people need to be hands on and explore actively and try things out — then education, which treats everybody the same way, is actually the most unfair education. Because it picks out one kind of mind, which I call the law professor mind — somebody who’s very linguistic and logical — and says, if you think like that, great, if you don’t think like that, there’s no room on the train for you.

4. On technology and multiple intelligences.

If we know that one child has a very spatial or visual-spatial way of learning, another child has a very hands-on way of learning, a third child likes to ask deep philosophical questions, the fourth child likes stories, we don’t have to talk very fast as a teacher. We can actually provide software, we can provide materials, we can provide resources that present material to a child in a way in which the child will find interesting and will be able to use his or her intelligences productively and, to the extent that the technology is interactive, the child will actually be able to show his or her understanding in a way that’s comfortable to the child.

We have this myth that the only way to learn something is to read it in a textbook or hear a lecture on it. And the only way to show that we’ve understood something is to take a short-answer test or maybe occasionally with an essay question thrown in. But that’s nonsense. Everything can be taught in more than one way. And anything that’s understood can be shown in more than one way. I don’t believe because there are eight intelligences we have to teach things eight ways. I think that’s silly. But we always ought to be asking ourselves, «Are we reaching every child, and, if not, are there other ways in which we can do it?»

5. On the need for fundamental change in the curriculum.

I think that we teach way too many subjects and we cover way too much material and the end result is that students have a very superficial knowledge, as we often say, a mile wide and an inch deep. Then once they leave school, almost everything’s been forgotten. And I think that school needs to change to have a few priorities and to really go into those priorities very deeply.

Let’s take the area of science. I actually don’t care if a child studies physics or biology or geology or astronomy before he goes to college. There’s plenty of time to do that kind of detailed work. I think what’s really important is to begin to learn to think scientifically. To understand what a hypothesis is. How to test it out and see whether it’s working or not. If it’s not working, how to revise your theory about things. That takes time. There’s no way you can present that in a week or indeed even in a month. You have to learn about it from doing many different kinds of experiments, seeing when the results are like what you predicted, seeing when they’re different, and so on.

But if you really focus on science in that kind of way by the time you go to college — or, if you don’t go to college, by the time you go to the workplace — you’ll know the difference between a statement that is simply a matter of opinion or prejudice and one for which there’s solid evidence.

6. On how assessment in school differs from assessment in other arenas such as sports or music.

The most important thing about assessment is knowing what it is that you should be able to do. And the best way for me to think about it is a child learning a sport or a child learning an art form, because it is completely unmysterious what you have to be to be a quarterback or a figure skater or a violin player. You see it, you try it out, you’re coached, you know when you’re getting better, you know how you’re doing compared to other kids.

In school, assessment is mystifying. Nobody knows what’s going to be on the test, and when the test results go back, neither the teacher nor the student knows what to do. So what I favor is highlighting for kids from the day they walk into school the performances and exhibitions for which they’re going to be accountable.

7. On the need for a new approach to assessment in schools.

Let’s get real. Let’s look at the kinds of things that we really value in the world. Let’s be as explicit as we can. Let’s provide feedback to kids from as early as possible and then let them internalize the feedback so they themselves can say what’s going well, what’s not going so well.

I’m a writer and initially I had to have a lot of feedback from editors, including a lot of rejections, but over time I learned what was important. I learned to edit myself and now the feedback from editors is much less necessary. And I think anybody as an adult knows that as you get to be more expert in things you don’t have to do so much external critiquing, you can do what we call self-assessment. And in school, assessment shouldn’t be something that’s done to you, it should be something where you are the most active agent.

8. On what needs to happen in order that long-standing change occurs in public education.

I think for there to be long-standing change in American education that is widespread rather than just on the margins, first of all people have to see examples of places that are like their own places where the new kind of education really works, where students are learning deeply, where they can exhibit their knowledge publicly, and where everybody who looks at the kids says, «That’s the kind of kids I want to have.» So we need to have enough good examples.

Second of all, we need to have the individuals who are involved in education, primarily teachers and administrators, believe in this, really want to do it, and get the kind of help that they need in order to be able to switch, so to speak, from a teacher-centered, let’s-stuff-it-into-the-kid’s-mind kind of education to one where the preparation is behind the scenes and the child himself or herself is at the center of learning.

Third of all, I think we need to have assessment schemes that really convince everybody that this kind of education is working. And it’s no good to have child-centered learning and then have the same, old multiple-choice tests that were used fifty or a one-hundred years ago.

Finally, I think there has to be a political commitment that says this is the kind of education that we want to have in our country, and maybe outside this country, for the foreseeable future. And as long as people are busy bashing teachers or saying that we can’t try anything new because it might fail then reform will be stifled as it has been in the past.

source:

http://www.edutopia.org/multiple-intelligences-howard-gardner-video

Πολλαπλές Νοημοσύνες – ένα εργαλείο μάθησης για όλους μας Ιανουαρίου 25, 2011

Posted by georgekiriakidis in Uncategorized.
Tags: , , ,
comments closed
Πολλαπλές Νοημοσύνες

Πολλαπλές Νοημοσύνες

Ο ψυχολόγος  του πανεπιστημίου του Harvard καθηγητής Howard Gardner έχει αναλύσει  επί χρόνια τον ανθρώπινο εγκέφαλο και την επίδραση που έχει στην εκπαίδευση. Ο Gardner, λοιπόν, υποστηρίζει ότι ο κάθε άνθρωπος έχει πολλές διαφορετικές νοημοσύνες. Η τυπική εκπαίδευση, στο δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα, δίνει έμφαση σε δύο μόνο από αυτές: τη γλωσσική, την ικανότητα δηλαδή να διαβάζουμε, να γράφουμε και να επικοινωνούμε, και τη μαθηματική-λογική, την ικανότητα αντίστοιχα να κάνουμε λογικούς συλλογισμούς και να υπολογίζουμε. Αυτές τις δυο νοημοσύνες μετράνε και τα γνωστά τεστ νοημοσύνης, τα οποία μετράνε τον δείκτη νοημοσύνης του κάθε ανθρώπου.

Αν το παιδί μας δεν τα πάει καλά με τις δύο αυτές νοημοσύνες θεωρείτε “προβληματικό”. Ας χαλαρώσουμε λοιπόν !!! Δεν είναι τα πράγματα έτσι. Εκτός από αυτές υπάρχουν και άλλες νοημοσύνες.

Αν γνωρίζουμε ποιες νοημοσύνες διαθέτουμε σε υψηλό βαθμό μπορούμε συνειδητά να διαμορφώσουμε το δικό μας τρόπο μελέτης και μάθησης. Ο καθένας μας έχει τα δικά του ταλέντα και τον δικό του τρόπο στη μάθηση. Είναι τραυματική η εμπειρία όταν ακολουθούμε συνταγές άλλων. Χάσιμο χρόνο, μειωμένη αυτοπεποίθηση, απογοήτευση. “Δεν μπορώ να μάθω”. Για κάθε νοημοσύνη υπάρχουν ιδιαίτερες τεχνικές και πρακτικές για τη βελτίωση της διαδικασίας μάθησης τόσο για τα παιδιά όσο και για τους ενήλικες.

Μπορούμε λοιπόν να κάνουμε την πορεία προς τη γνώση και τη μάθηση μια ευχάριστη διαδικασία.

Οι τύποι νοημοσύνης είναι (σύμφωνα πάντα με τον καθηγητή Gardner) οι παρακάτω:

1ος γλωσσικός ή γλωσσολογικός

2ος λογικομαθηματικός

3ος οπτικός/χωρικός

4ος κιναισθητικός

5ος διαπροσωπικός

6ος μουσικός ή ακουστικός

7ος Ενδοπροσωπικός

8ος φυσιοκρατικός

9ος υπαρξιακός

Αν επιθυμείτε να ελέγξετε τις νοημοσύνες που εσείς έχετε σε υψηλό βαθμό δεν έχετε παρά να “κατεβάσετε” το παρακάτω αρχείο και να κάνετε τις εκτιμήσεις σας. Ο ορισμός κάθε τύπου νοημοσύνης περιλαμβάνεται στις προτάσεις που ακολουθούν τον κάθε ένα στο αρχείο.

Κάντε κλικ εδώ για το αρχείο

Ελπίζω τα αποτελέσματα να σας ικανοποιήσουν !!!

Και μην ξεχνάτε ότι και το μυαλό μας θέλει τη γυμναστική του. Σε επόμενο άρθρο θα πούμε πρακτικές τεχνικές για τη γυμναστική αυτή!!

Τα σεμινάρια μας «μαθαίνω πως να μαθαίνω» συνεχίζονται με επιτυχία !!!